Categoriearchief: Alleenleden

Condoleanceregister Meiltje Barels

 * 4 juli 1957            † 4 april 2020

Rouwkaart

Condoleanceboekje

Hieronder een verzameling van alle teksten en foto’s die zijn binnengekomen via de appgroep en via de mail (webmaster@symfonieorkestnijmegen.nl).


Frans-Aert Burghgraef

Meiltje was mijn steun en toeverlaat als aanvoerder van de bassen. We hadden vaak oogcontact op muzikaal belangrijke momenten of als er een passage kwam die we allebei mooi vonden. Daar werd niet over gesproken maar daarin begrepen we elkaar door onze gedeelde liefde voor muziek. Daarnaast bleef ze net als ik vaak even wat drinken na de repetitie, ik vond het altijd gezellig om met haar te kletsen. Hierin spraken we over haar werk als rechter, over voetbal, muziek, van alles. Ze vertelde mij een hele poos geleden stiekem aan de bar dat ze oma werd, daar was ze ongelofelijk trots op. Voorafgaand aan de repetities liet ze vaak snel even wat foto’s van haar kleinkind zien die ze die week had gemaakt. Speciaal voor de geboorte van mijn zoon, die ook onlangs is geboren, had ze een slabbetje gemaakt, waarin ze de muziek van poesje mauw had geborduurd, prachtig.

Ik heb Meiltje leren kennen als een lieve, eerlijke, bescheiden, standvastige vrouw met humor. Ze speelde geweldig contrabas en ik zal haar enorm missen. Ik wens de familie heel veel sterkte!


Gijs Leenaars

Ik verneem net het nieuws over Meiltje. Wat een schok. Wil je mijn medeleven overbrengen aan het orkest -tenminste als er een gelegenheid voor is in een toch al rondgaande mail of iets dergelijks?

Alle goeds wens ik je en jullie vanuit het Berlijnse vacuum.


Mathilde Mastebroek

Ik zal Meiltje altijd blijven herinneren als iemand die oprechte aandacht voor je heeft. Zo attent en vriendelijk en behulpzaam. Toen ik een nieuwe contrabas wilde aanschaffen kon ik niet kiezen uit twee kandidaten en ze bood aan om me thuis met de keus te komen helpen. Dat ze haar kostbare tijd in het weekend hieraan wilde geven, vond ik heel bijzonder. Wel twee uur heb ik zitten spelen, wikkend en wegend. Wat moesten we allebei lachen toen bleek dat het enige overgebleven minpunt van mijn favoriete bas te maken had met het feit dat ik de hars niet goed van de snaren af had gepoetst!

Het was altijd erg fijn om het met elkaar te hebben over de muziekpassages die we beiden mooi vonden. En ze informeerde altijd naar hoe het met je ging, waarbij ze het antwoord ook echt wilde horen. Ik zal haar blijven herinneren als een soort moeder van de contrabassectie, wellicht zelfs van het hele orkest. Lief, rustig, stabiel, steunend, soms vriendelijk corrigerend, altijd geduldig, en gul in het geven van aandacht en complimenten en in het delen van levensgeluk.


Arie van Hoek

Echt onvoorstelbaar,
je nooit meer te zien,
je glimlach te missen,
je eerlijke kijk.

Nu zonder jouw wijsheid,
een richting te zoeken,
laat ons in verwarring,
en klein, oh zo klein.

Maar al da’k herinner,
wat was dat toch mooi,
zo laat je ons achter,
onnoemelijk rijk.

Meiltje, rust zacht.


Anneloes van Venetië

Ik kan het nog niet geloven.
Ik kwam Meiltje overal tegen, bij Bach-cantate uitvoeringen en andere concerten met ad-hoc ensembles.
We waren even groot/klein (dat verbindt ?) en maakten daar wel grapjes over. Verder hadden we beiden een passie voor het fotograferen en gaf zij mij advies over type fototoestellen omdat ik een andere wilde aanschaffen. Ze sprak over haar kleindochter en liet mij vol trots foto’s van haar zien.

Ongelofelijk verdrietig! Onvoorstelbaar! We zullen haar missen!

Als de stilte overheerst brengen de herinneringen troost. Ik wens de familie heel veel sterkte!


Tom Grimbergen

Kom ik toch nog even terug op die foto’s. Zondag was ik aan het bijpraten met mijn zus, een vrij trouwe supporter van ons orkest. Ik moest aan haar kwijt dat we een orkestlid hadden verloren, want dat had me stevig geraakt. Zo kwam ik op de fotopresentatie tijdens het open podium. Die vond ik toen ook al iets bijzonders hebben, iets sereens… ik probeerde aan mijn zus uit te leggen wat ik had gezien, maar dat lukte maar ten dele.
(Stukje achtergrond info: mijn zus is als graficus opgeleid op de kunstacademie, heeft altijd in “de sector” gewerkt, nu bv op kunstuitleen van de TUe. Altijd leuk om met haar over beeldende kunst te praten).
Dat werken met makrofotos van miniatuurpoppetjes deed haar wel ergens aan denken. Uiteindelijk heb ik haar maar een paar foto’s van Meiltje gestuurd, wat resulteerde in een korte maar treffende recentie van een vakdeskundige, die ik na deze wat lange inleiding wilde delen:

“Oh…maar ze hebben n heel bijzondere sfeer.. Het doet me aan dit boek denken:
https://www.bol.com/nl/f/little-people-in-the-city/37099935/
In ‘t boek zijn ‘t vooral gekke en grappige ensceneringen. De foto’s die je laat zien hebben iets poëtisch… Een heel fijngevoelige manier van kijken en verbeelden.”

Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden; postuum compliment voor Meiltje.


Cees Hazenberg

Caroline beschrijft heel goed mijn gevoelens en gedachten als ik aan Meiltje denk. Ik kende haar al lang voor ik bij ‘t SON kwam invallen. Bij het Resonet en diverse ad hoc ensembles zat ik altijd naast haar. Bij een aantal van de laatste ensembles was de voorbereiding niet altijd optimaal.
Zij straalde dan rust uit met de haar kenmerkende bekwaamheid op de contrabas en als persoon.

Pas bij het Son hebben wij per toeval veel meer met elkaar gesproken, over haar en mijn achtergrond en interesses. Zo heeft ze mij eens een grote dienst bewezen die ik nooit meer zal vergeten. Tijdens een repetitie werd onze toenmalige slagwerker Erik waarvan ik wist dat die ernstig ziek was, zeer onheus behandeld door de toenmalige dirigent. Ik was, wat mij hoogst zelden gebeurt briesend kwaad. Ze had overwicht op mensen om haar heen en zo ook op mij.
Ze heeft me toen letterlijk en figuurlijk ervan weerhouden, domme dingen te doen.

Er zijn nog vele dingen te vertellen over Meiltje. Ik betreur haar lot zeer. Ik ben dankbaar haar gekend te mogen hebben.


Bieke Cavelaars

Meiltje is niet meer.

Het nieuws was een grote schok, moeilijk te geloven en meteen zo vreselijk definitief.

Meiltje was een bijzonder lid van ons orkest – lief en heel betrokken. Naast haar muzikale inbreng zette ze zich onder andere in voor de bescherming van persoonsgegevens van de leden. Ze was zelf ook erg gesteld op haar privacy. Als secretaris had ik uiteraard haar mobiele nummer, maar uit angst om het per abuis met iemand te delen, had ik het jarenlang op een geheime plek in m’n telefoon opgeslagen. Toen we een keer een datalek hadden vanuit onze website, waarbij buitenstaanders onze adressenlijst hadden kunnen inzien, ging ik met hangende pootjes naar Meiltje om het op te biechten. Ze moest lachen en zei dat haar clientèle niet geïnteresseerd was in websites van klassieke orkesten. Wat een opluchting!

Op de terugreis van onze concertreis naar Berlijn zat ook Meiltje bij me in de coupé. We hadden mooie gesprekken en het kwam ter sprake dat ik in de auto na een werkdag vaak slaperig ben. Waar anderen bezorgd en met begrip reageerden, schuwde Meiltje niet om me streng toe te spreken. Ik was immers niet alleen voor mezelf maar juist ook voor anderen een gevaar op de weg! Hoe zou ik het vinden als door mijn toedoen een vader van een jong gezin nooit meer thuis komt? Na deze ‘preek’ ging ze op onderzoek en een paar dagen later kreeg ik allerlei tips van haar. Sindsdien moet ik altijd aan Meiltje denken als ik in de auto met airco op volle toeren, bibberend van de kou maar klaarwakker naar huis rijd!

Meiltje had ook mooie ideeën voor onze website, waardoor bijvoorbeeld de ereleden een prominente plaats hebben gekregen.

Lieve Meiltje, voor mij ben jij ook een erelid. Dank voor alles en we gaan je nooit vergeten!


Caroline van de Steeg

Als aanvoerder van de bassen was Meiltje er altijd graag bij wanneer we de strijkerspartijen van een nieuw programma gingen betekenen, ook al is de baspartij vaak voor een behoorlijk deel hetzelfde als van de bassen. Het tekent haar betrokkenheid denk ik. Zij was ook degene die soms voor een foto van zo’n sessie zorgde, waar ze dus zelf niet op stond. En een keer een filmpje, toen we bedachten dat het zingen van de opjes en afjes de gemakkelijkste manier was om te checken of we allemaal hetzelfde hadden genoteerd.

Bij procedures voor een nieuwe aanvoerder of dirigent bewaakte Meiltje ook altijd of we de beschreven procedures netjes volgden. Niet om bureaucratisch te zijn, maar om zorgvuldigheid in acht te nemen en respectvol met mensen om te gaan. Ook hierin herken ik de kracht die meer mensen hier al beschreven: rustig en met beide benen op de grond, observerend en toch doortastend indien nodig, met aandacht en warmte voor de mensen om haar heen. Een baken onder alle omstandigheden.


Jeroen Tonnaer

Wat een dapper, maar droef en eenzaam einde van Meiltje: muziekmakend met ons terwijl wij ons nergens van bewust waren en zij haar situatie niet met ons wilde delen.


Machteld van der Meij

Achterin de cellogroep zitten heeft zo zijn voordelen want dan weet je je gesteund door Meiltje. Mild en waarnemend, maar ook duidelijk en op een dienende manier beslist. Dropjes bij repetitiedagen en een tijdje zelfs een kleine attentie voor concerten.
En nu is Meiltje er opeens niet meer. Vanavond gedenk ik Meiltje door naar het openingskoor van de Mattheus te luisteren en op het eind van deze Goede Week naar het slotkoor.


Suus Bijleveld

Ongeveer zes jaar geleden was Meiltje de eerste SON-ner die ik leerde kennen. Enthousiast én vriendelijk praatte ze me het SON in, maar ik moest nog verhuizen. Anderhalf jaar later kwam ik daadwerkelijk vlak voor mijn leidsvrouw te zitten. Ze was m’n steun en toeverlaat in die eerste weken; en nadien bleef ze met haar sonore klank en vriendelijke glimlach (als ik even omkeek) voor mij een ankerpunt in het orkest.
Ook werden we allebei niet lang na elkaar oma van een eerste kleinkind: voor de repetitie even de laatste nieuwtjes in de ontwikkelingen uitwisselen! Dat was voor allebei genieten, maar plotseling is aan dat alles een einde gekomen…Wat een sterke, bescheiden vrouw was Meiltje!


Hendriek van Nieuwenhuize

Ik ken Meiltje al sinds 1978, toen wij samen in Groningen studeerden: zij rechten, ik farmacie. Wij zaten samen in GSKO MIRA ….. Heb veel van de ‘Miranen’ uit onze tijd ingelicht… niemand kan het bevatten…


Olga Nederkoorn

Sterven is toch in de eerste plaats een verhuizing . De pijn moet eerst optrekken, maar dan merk je dat er eigenlijk maar één belangrijk ding veranderd is: na hun dood zijn mensen niet meer om je heen, maar in je . En daar zitten ze best .
( geluk is een geheimtaal, Arthur Japin )
Ik wens de familie van Meiltje veel sterkte en moed toe.


Harriët Reker

Ze vertelde me onlangs nog zo enthousiast over haar kleindochter van wie ze prachtige foto’s had gemaakt. Ontzettend verdrietig is dit.
We zullen haar en haar solide spel missen.


Heleen van Campen

Het was altijd prachtig om te zien hoe Meiltje rustig en tegelijk zeer alert achter haar contrabas de boel stond te observeren. Regelmatig moet ik denken aan haar altijd voorzichtige omgang met persoonsgegeven online. Een wijze les.


Sietske Vonck

Het leek zo gewoon haar elke maandagavond te zien, nu besef ik hoe bijzonder het was. We gaan je missen Meiltje.


Félicie Quaadvliet

Precies 20 jaar geleden, op 1 april 2000 begon ik als rechter in opleiding te Arnhem, bij Meiltje, in de gedetineerdenkamer. Dat is een “kamer” die de zwaardere strafzaken binnen de rechtbank behandelt. Meiltje maakte natuurlijk indruk met haar enorme kennis van het strafrecht, maar ook als “milde” rechter, rechtvaardig, met oog voor de verdachte. Ze was bovendien ook een fijne opleider, ze gaf je vertrouwen. Ik heb het strafrecht waaraan Meiltje haar hele professionele bestaan heeft gewijd heel snel achter me gelaten, maar heb met haar na het afronden van mijn opleiding nog veel gesproken over werk en leven. Verwachtingen van anderen, carrière binnen de rechterlijke macht, moet je wel voldoen aan wensen van je omgeving, kleine kinderen en deeltijd werk, wat zijn eigenlijk je eigen ambities. Maar vooral ook, hoe houd je balans in je leven. Ik vond haar daarin een voorbeeld. Evenwichtig. Een heel goed en waardevol jurist, uitstekend in staat grenzen te trekken. In staat een veeleisend beroep te combineren met veel muziek en een immer goed humeur en opgeruimde levenswijze. Bijzonder dat ik mijn loopbaan bij haar heb mogen starten, droevig dat we nu al afscheid van haar moeten nemen.


Emely de Graaf


Herman Sterenborg

Grappig dat Cyriel het voetbal noemt. Meiltje en ik voelden ons in klassieke gezelschappen op één aspect eenlingen (paria’s) en dat was op het gebied van voetbal. Klassieke muziek spelen en voetbalsupporter zijn gaan niet vaak samen. Beide waren wij (en ik nog steeds) trouwe bezoeker en supporter van NEC. Op maandag namen we de wedstrijd van dat weekend door (voor, tijdens of na de repetitie) en dat was de laatste 2 jaar geen pretje. Dat ze een geweldige, trouwe supporter was bleek wel uit het feit dat ze de seizoenskaart liet doorlopen maar ze niet meer ging.

Meiltje maakte daarnaast pracht foto’s waarbij het thema licht en donker belangrijk voor haar waren. Ze kocht vaak kleine poppetjes die je wel bij treinplaten ziet en op foto’s van haar viel dat weg en leken het volwassenen. Fascinerend. Mijn schoondochter is onlangs nog op bezoek geweest bij haar en heeft er enkele foto’s van gemaakt. Stuur ze in apart bericht door. Meiltje was lief, creatief, gevoelig en een geweldige oma. Ben blij dat ik haar heb mogen ontmoeten en kennen. Familie veel sterkte in deze moeilijke tijd.


Beatrix Melsinga

Onwerkelijk, geen Meiltje meer, ineens. Nadat ze zo’n kleine 40 jaar vrijwel altijd een baken was in diverse ensembles waarin ik speelde, eerst op viool, dan verder op de bas. We zaten ook nog een tijdje samen in de programmacie van het SON. En we hadden geen idee dat ze zo ziek was de laatste tijd….. Dank je, Meiltje. En veel sterkte voor de familie.


José Sisson

Apetrots was Meiltje toen in juli vorig jaar haar kleindochter geboren werd.. Velen van ons zagen baby Lisa ‘groeien’; vrijwel iedere maandagavond een nieuwe reeks foto’s!
Op 20 maart appte ze me dat ze Lisa al 3 weken niet meer had gezien omdat zij verkouden was..
Ik hoop toch zó dat ze de schade de laatste paar weken nog een beetje heeft kunnen inhalen..? Wat een verdriet!


Annerie Hendriks-te Rijdt

Ik kan nog helemaal niet bevatten dat ze er niet meer is. Zo plotseling voor ons allemaal. Ik zal haar zeker missen.


Cyriel Tönissen

Meiltje was behalve bassiste, fotografe en rechter ook een enthousiast voetballiefhebber.
Ze had jarenlang een seizoenkaart voor NEC, maar de laatste 2 seizoenen ging ze niet meer; ze vond het voetbal niet meer om aan te zien…
Ze had ook zitting in de beroeps commissie van de KNVB. Ik vond het altijd een vrolijk stemmende gedachte dat deze kleine dame mocht beslissen over het aantal wedstrijden schorsing voor die stoere voetballers…
Ik ga je erg missen.


Chris Hilkens

Dank jullie wel voor de woorden en de mooie foto! Ik denk ook veel aan Meiltje en vind het fijn het onwerkelijke en eenzame, en zooo verdrietige voor haar en haar naasten, op deze manier toch een beetje zo samen te kunnen delen! Ik dacht hetzelfde Henri: een foto van haar bij haar foto’s-de reportage voor ons, het laatste contact, in Winssen, is die evt te sturen door iemand? Of Meiltje in actie, ingespannen en serieus, waarachtig, speurend, met ook een lachje waar je dan niet zomaar bijkwam, als ze het SON in actie fotografeerde… of zelf inspannend genietend over de bas gebogen of rechtsprekend juist rustig of juist bewogen, in een vergadering… ??Dank je Meiltje, rust zacht.


Roelien Elgersma

Ja, die fotopresentatie moet ik ook steeds aan denken, zo verassend en origineel. Was het ook de laatste keer dat ze in ons orkestmidden was? Ik herinner me haar vooral als een sterke, rustige, lieve bescheiden vrouw… Moeilijk te bevatten dat ze er niet meer is.


Henri van den Homberg

Lieve allemaal, ja wat een verdriet en wat een gemis! Extra zwaar nu we elkaar alleen digitaal kunnen bereiken. We hebben deze app om ervaringen, herinneringen etc te delen, en dat is prima natuurlijk. Intussen zijn we als bestuur met onze webmaster Eltjo aan het zoeken naar een mogelijkheid om een soort digitaal boek te maken met ieders bijdrage over Meiltje; dat zou dan ook tzt kunnen worden aangeboden aan de familie.
Sterkte allemaal.

Ik schrok gisteren flink vooral omdat ik me de mooie fotopresentatie op de bonte dag bij Jose nog zo goed herinner. Wat een kracht had ze om dat toch gewoon te doen. Hopelijk hebben we een foto van haar bij het scherm.


Angela Colbers

Ik zit hier achter mijn computer, over een paar minuten begint jouw uitvaartdienst. In kleine kring, helaas kunnen we er niet bij zijn. We zouden heel graag iets moois voor je hebben gespeeld met de hoorns. Alhoewel dat ook wel lastig zou worden door emoties. Het was een
behoorlijke schok toen ik zaterdagavond het bericht las over jouw overlijden. Typisch iets voor jou om jouw ziekte voor je te houden dacht ik. Heel gesloten was je niet, wel voorzichtig en beslist over met wat je wel en niet wilde delen met anderen en vooral de “buitenwereld”.

Er kwamen allerlei typeringen op de SON sociaal-app voorbij, en die zijn allemaal raak. Maar ik mis er nog een: humor. Ik moet nog altijd hard lachen als ik aan jouw verslag “de plas en de bas” denk in het SONieuws. Ik kan ook zo jouw verontwaardigde, verbaasde hoofd erbij bedenken. Dat er gewoon tijdens een opera uitvoering urine op je bas druppelde. Gelukkig in de pauze netjes opgeruimd door je buurvrouw geloof ik, maar echt een hilarische gebeurtenis en super leuk beschreven.

We hebben vaak samen gespeeld, niet alleen in het SON, maar ik probeerde je ook vaak te porren voor Spiritata. Je vond dat wel gezellig, maar met alleen blazers voelde je je toch wat ondergesneeuwd. Je moet dan echt wel iedereen gaan “overschreeuwen” met je contrabas en dat zit niet zo in je karakter.

Ik denk ook nog met veel bewondering terug aan jouw presentatie van de foto’s op de kamermuziekdag, nog maar een paar weken geleden… Ik was erg onder de indruk van de sfeer van jouw foto’s. Heel erg gaaf! Ik wilde je nog gaan vragen of we ze konden gebruiken voor posters voor het SON. Wie weet, misschien komt het er toch nog van. Het lijkt mij erg mooi om jouw werk een “podium” te geven.

Meiltje, ik zal je missen, als mens, als bas en zeker ook aan de bar na afloop van de repetitie! Rust zacht, en veel sterkte voor je familie

Veel liefs van Angela


Jacquemijn Hutter

Meiltje wist al een tijd dat ze niet zou genezen van haar ziekte, maar ze wilde zolang ze zich goed voelde genieten samen met de mensen om haar heen, samen op pad, muziek maken met elkaar. Ze wilde zoveel ze kon genieten van haar gezin, kinderen en haar kleindochter. Het was haar hele duidelijke keuze dat weinigen wisten van haar ziekte, ze wilde er ‘gewoon’ bij kunnen zijn en mee kunnen doen. En ze vertelde mij de laatste weken dat ze ook echt heeft kúnnen genieten van heel veel in deze toch ook moeilijke en verdrietige tijd. Dat vond ik heel bijzonder en ook heel sterk, hoe ze dat kon.

Ik ken haar al lang, nog vanuit onze Groningse studietijd, later ontmoetten wij elkaar bij Resonet. Sinds ook ik in het SON speelde spraken we elkaar meer. Elke avond hadden wij wel even contact, wisselden we soms maar kort, soms langer, uit hoe het ging. Berlijn verdiepte ons contact. Ze wist toen al dat ze ziek was, en we spraken daar natuurlijk ook wel over, maar vooral hadden we veel plezier en een goede tijd daar.

Meiltje had altijd oprecht ook veel aandacht hoe het met mij ging. Af en toe vroeg ze of ik het niet lastig vond, dat anderen in SON of Resonet niet van haar situatie op de hoogte waren, en dat ik er niet met hen over kon praten. Dat tekende haar, in al haar eigen verdriet steeds alert op de ander. Hartverwarmend en soms ontroerend. Ik kon en kan oprecht zeggen dat ik dat niet lastig vond: ik was blij met haar vertrouwen, en vond dat bijzonder, en dat zei ik dan ook. Op haar uitvaart vroeg een vriendin van haar aan mij (op 1,5 m afstand) of dit weten eenzaam voor mij was geweest in het SON: ik was verbaasd over deze vraag, ik had immers het contact met Meiltje zelf en heb zo veel kunnen beleven aan mijn vriendschap met Meiltje in deze tijd.

Ik mis haar, en het zal straks als wij weer samen kunnen spelen op maandagavond, heel vreemd zijn zonder haar.


Fons Plasschaert

Op 3 januari 1994 trad ik terug als Rector Magnificus van de toen nog Katholieke Universiteit Nijmegen.
Bij mijn aantreden 4 jaar daarvoor had ik beloofd “De forel te serveren”, namelijk het forellenkwartet van Schubert, als het zou lukken twee piano-vleugels voor de universiteit aan te schaffen uit het door mij opgerichte Rector-Fon(d)s.
Dat laatste was gelukt en ik heb vier musici gevonden die met mij het forellenkwintet wilden uitvoeren direct voorafgaand aan de rectoraatsoverdracht in de aula van de universiteit.

Op de foto’s zien jullie de uitvoerenden tijdens het spelen (foto-1) en bij het in ontvangst nemen van het applaus.
De strijkers waren leden van het Nijmeegs Kamerorkest: Wim Tholen, altviool, Paul Lansdorp cello, Meiltje Barels contrabas en ikzelf viool. De pianopartij werd gespeel door Stan Aarntzen.
Meiltje speelde haar partij onverstoorbaar als een rots in de branding.
Dierbare herinneringen.


Cocky Anderson

Een heel bijzonder en mooi mens, zo zal ik me Meiltje altijd blijven herinneren. Ze was puur en sociaal, lief en geïnteresseerd. Al heel wat jaren geleden ontdekten Meiltje en ik dat we nog 1 andere passie samen deelden: fotografie. Soms kon je ons ’s ochtends vroeg in een of ander natuurgebied vinden, waar we genoten van de pracht om ons heen. Deze uren brachten we vaak zwijgend door, met af en toe het blij delen van dat wat we zagen. Meiltje genoot hier intens van. De vele autoritten naar het veld brachten we allerminst zwijgend door. We hebben veel met elkaar gedeeld en er groeide een mooie vriendschap tussen ons. De gesprekken gingen nooit over ‘niets’. Wat koester ik hier mooie herinneringen aan! Meiltje begreep wie ik was, en wist altijd de juiste vragen te stellen. Nooit veroordelend, altijd onderzoekend. Door haar relativerend vermogen wist ze me soms een spiegel voor te houden en werden dingen die ik lastig vond opeens zo veel makkelijker. Bij Meiltje voelde ik me veilig en geborgen.

Ook speelden we samen in verschillende vaste ensembles. Onlangs nam ze de stap om mee te spelen in het barokensemble Octime, waarbij ze voor het eerst op een bas met darmen snaren speelde. Wat ik toen niet wist, was dat dit nog iets was wat op haar ‘bucketlist’ stond. Want, hoewel Meiltje ook vaak persoonlijke dingen met mij heeft gedeeld, ze heeft niet met me willen delen dat ze ongeneeslijk ziek was. Haar overlijden kwam daarom als een enorme dreun toen ik werd gebeld door haar dochter. Maar ik begrijp het: Meiltje en ik deelden dingen die haar gelukkig maakten, waar ze intens van kon genieten. Ze wilde niet dat dat overschaduwd werd door lastige vragen over ‘hoe het met haar ging’. Door het niet te vertellen hebben we samen nog prachtige momenten kunnen beleven, waarbij ze de zware last op haar schouder misschien nog even kon vergeten.

Natuurlijk heb ik de signalen gezien: haar afnemende energie, haar steeds vaker afzeggen van projecten of foto-afspraken. Maar ik merkte dat ze het er niet over wilde hebben, dus ik heb weinig gevraagd en uiteindelijk gezwegen. Wat had ik nog veel tegen haar willen zeggen, wat had ik nog graag vaak met haar op stap willen gaan. Het mag niet zo zijn. Het zijn slechts herinneringen die mogen blijven. Die zal ik altijd blijven koesteren.


Ed & Henriette Waskowsky

Ik zie Meiltje zo zitten op haar vaste plaats bij de bassen. Vanuit mijn plek bij de blazers kon ik haar goed zien.  We hadden vaak oogcontact tijdens de repetitie; even ‘n knipoog, een wenkbrouw optrekken of een knikje wanneer we iets moeilijk vonden of saai. Het is onvoorspelbaar dat ze er niet meer is. Zo plotseling weg uit ons midden.
– Henriette

Meiltje hield van een inhoudelijk gesprek. Ze was niet zo van de obligate praatjes. Wij wisten dit van elkaar. Een persoonlijkheid.
– Ed

Wij gaan haar heel erg missen.

GOOG – werving “Die Lustige Witwe” (19 & 20 december 2020)

Geachte orkestleden,

Ik ben algemeen bestuurslid van het Gelders Opera en Operette Gezelschap. Een amateurgezelschap maar dan wel met een semiprofessionele ambitie. We staan onder de bezielende leiding van dirigent Hans Lamers. We hebben door de jaren heen al vele mooie concerten en producties in de theaters mogen brengen en ook dit jaar willen we dit weer doen.

Op 19 en 20 december 2020 willen we de operette “Die Lustige Witwe” van componist Franz Lehar uit gaan voeren. Marc Krone zal binnen deze productie de regie op zich nemen en Werend Vrijlandt de productieleiding.

Ondertussen heeft de screening van de orkestpartituur plaatsgevonden en voor deze productie willen we graag gebruik maken van een kleine orkestsamenstelling (9 à 10 personen). Liefst heel goede amateurs en liefst ook mensen die het gewend zijn om solistisch te spelen in orkesten dan wel instrumentale ensembles.

De orkestsamenstelling zoals we die nu voor ogen hebben ziet er als volgt uit;

1 piano
1 fluit
1 fluit-piccolo
1 hobo
2 klarinetten
1 fagot
1 viool
1 cello
1 contrabas

Dat betekent dus dat we maar van een deel van uw orkestleden gebruik willen maken. We hebben eerder met het SON een productie gedaan. Onze dirigent Hans Lamers heeft vaker plezierig samengewerkt met het SON en uw dirigent en zou dit ook voor deze productie graag willen doen. We horen dan ook heel graag of dit tot de mogelijkheden behoort.

Wanneer dit tot de mogelijkheden behoort zouden we graag op korte termijn verdere afspraken maken over een verdere samenwerking.

Met vriendelijke groet,

Wilma Engelage
Algemeen bestuurslid GOOG
wilmaengelage@hotmail.com
Telf 06-29276592

www.goog.nl

Het Groot Gelders Borodin Orkest (april 2020)

Beste musicus,

In april 2020 is het weer zover: Het Groot Gelders Orkest! Het orkest staat ditmaal onder leiding van tubaïst uit Het Gelders Orkest-Orkest van het Oosten: Joost Smeets. Dit jaar staat componist Alexander Borodin centraal en daarmee zijn we Het Groot Gelders Borodin Orkest.

Programma

Alexander Borodin – Prince Igor – Overture
Alexander Borodin – Prince Igor – Polovetsian Dances – no. 17

Deelnemers over onze amateurprojecten:

‘De sfeer was fantastisch. De musici van Het Gelders Orkest doen je voelen alsof je er elke dag zit.’

‘Het enthousiasme spatte er vanaf bij zowel deelnemers, dirigent, coaches en organisatie.’

‘Gerichte, deskundige en duidelijke coaching door musici en leiding van Dick..’ 

Data en tijden

maart: 9:30-16:00 – repetitie Musis Arnhem
4 april: 9:30-13:00 – repetitie Musis Arnhem
18 april: 14:00-15:00- generale repetitie Musis Arnhem
18 april: 16:00 – concert Musis Arnhem

Kosten: €60,-

Wat krijgt u hiervoor?

  • Bladmuziek
  • Coaching door musici van Het Gelders Orkest
  • Lunch op repetitiedag 1
  • Koffie + thee op repetitiedagen

Meer informatie of aanmelden kan via onderstaande link:

https://hetgeldersorkest.nl/educatie/amateurmusici/het-groot-gelders-orkest/

We zien uw deelname graag tegemoet, zodat we in april met een groot orkest op het podium zitten!

Met vriendelijke groet,
Carlijn de Lange
Educatiemedewerker
T: +31 (0)53 – 4878 700

Opnames

Audio-opnames van concerten:

Videos

Impressie van onze generale repetitie voor kerst 2019, door Mike Wiering:

Opname van soliste Hildur Hafstad: Früling, Vier Letzte Lieder van Richard Strauss, 4 mei 2018

Registratie van de kerstmatinee in de St. Stevenskerk te Nijmegen, 26 december 2016
Dvořák – Legendes 1 en 4, Puccini – Messa di Gloria, Toegift: Mahler et.al., arrangement E. Poort – A Very Mahler Christmas

SON op Chinese TV: opgenomen tijdens de tournee van Symfonieorkest Nijmegen naar Shanghai en Nanjing in 2009/2010.